Derviş yürüyordu.
Yürüdüğünü söylemek, aslında çöle karşı bir iddiada bulunmaktı; çünkü çöl, insanın hareket ettiğini kabul eden bir zemin değildir. Kum, her adımı geri alır, her izi siler ve insanın geçtiğine dair herhangi bir tanıklığı reddeder. Buna rağmen derviş yürüyordu.
Ayak tabanları yanmıyordu artık. Bir zaman sonra acı, ad değiştirmişti. Yanma değil, uyuşma. Uyuşma değil, yokluk. Acının yerini alan şey, sanki bedenden ayrılmış bir farkındalıktı. Ayaklarını hissediyor muydu, yoksa yalnızca onların orada olduğunu mu hatırlıyordu, bunu kendisi de kesin olarak ayırt edemiyordu.
Sırtındaki heybe hafifti. Çok hafif. Bir insanın inancını taşıması için fazla hafif.
Gökyüzü, rengi unutmuş bir metal gibiydi. Ne tam mavi ne tam beyaz. Güneş, yüksekte bir tanık gibi duruyor ama yargı dağıtmıyordu. Sadece bakıyordu. Derviş de ona bakıyordu bazen, başını kaldırıp gözlerini kısarak. Güneşe bakmak, kendi içindeki karanlığa bakmaktan daha kolaydı.
Devamı eserimizde…
| Yayın Tarihi | 2025-12-16 |
| Baskı Sayısı | 1. Baskı |
| Dil | Türkçe |
| Sayfa Sayısı | 47 |
| Cilt Tipi | Amerikan Cilt |
| Kâğıt Cinsi | 70 gr Enzo |
| Boyut | 13,5 x 21 cm |
| Tür | Öykü |
Kitabımızın İlk Sayfalarını Aşağıdaki Dosyadan Okuyabilirsiniz