Bu kitap içerisinde birbirinden farklı dört adet metin bulunuyor; Yunancadan Arapçaya çevrilmiş “Salaman ve Absal”, İbn Sina’nın bu eseri okuyarak aynı isimle yazdığı felsefi öykü, İbn Sina’nın yazdığı “Hay Bin Yakzan” ve İbn Tufeyl’in yazdığı “Hay Bin Yakzan”. İsimlerinin aynı olması dışında, İbn Sina ve İbn Tufeyl’in eserlerinin başka bir

Kolombiyalı yazar Gabriel García Márquez, kendi ülkesinin kurtuluş hikâyesine kayırsız kalmayarak bu eseri yazıyor. “Labirentindeki General”, “El Liberdator” yani Kurtarıcı lakabıyla bilinen Simón Bolívar’ın hayatını anlatıyor. Simón Bolívar, sömürgeci güç İspanya’ya karşı mücadele ederek Güney Amerika’yı İspanyollardan temizliyor ve Kolombiya, Venezuela, Ekvador, Peru ve Bolivya’nın bağımsızlığını kazanmasını sağlıyor. Kendisine bu

Çoklu kişilik bozukluğu, kimliğin yani bilincin iki ya da daha fazla kişiliğe bölünmesi durumudur. Genellikle çocukluk çağındaki bir travmanın tetiklemesi ile ortaya çıkan bu durumda kişi birden fazla bilinci, yani kişiliği aynı anda yaşar. Farklı yemekleri seven, farklı insanlara âşık, farklı zihinsel kavrayış gücü bulunan bilinçler bir bedende yaşar. Robert

Nobel ödüllü Mısırlı yazar Necib Mahfuz, muhalif kişiliği, politik yazıları ve eleştirel kurgularıyla tanınan önemli bir isim. “Karnak Kafe” eserinde Mahfuz, toplumun farklı kesimlerinden insanların toplandığı bir kafede Mısır’daki önemli olaylara değinir. Mısır’da 1952 yılında gerçekleşen devrimin (askeri darbenin) sonucu olarak demokrasinin ve adaletin bir süreliğine askıya alınmasının halk üzerindeki

2017 Nobel ödüllü yazar Kazuo Ishiguro’nun “Beni Asla Bırakma” eseri bir kurgu harikası olarak değerlendirilebilir. Kurgunun ilgi çekiciliği ve çok yönlü karakter ve mekân tasviri ile birlikte, eserin sade ve “zorlayıcı olmayan” dili, esere ciddi bir akışkanlık kazandırıyor. Başlarda “kolaylıkla yazılabilirmiş” hissi uyandıran eser, okundukça yazılabilme zorluğunu gözler önüne seriyor.

Vasconcelos’u, en çok okunan kitabı “Şeker Portakalı” ile tanımıştım. O şiirsel ve duygu yüklü anlatımın tadına varınca da Vasconcelos’tan vazgeçememiştim. “Şeker Portakalı” kitabının devamı olan “Güneşi Uyandıralım”, Zéze’nin çocukluktan ergenliğe geçiş dönemini anlatıyor. Gerçek ailesinden uzakta, evlatlık olarak bir ailede yaşayan Zéze, hayatın gerçekleriyle mücadelede hayal dünyasının zenginliğinden faydalanıyor. Yaşadığı,

Nobel ödüllü Kolombiyalı yazar Gabriel García Márquez’in “Şer Saati” bir kötü yönetim portresi olarak değerlendirilebilir. Daha iyi yöneteceğini iddia ederek ve kan dökerek başa gelen hükümetler birbirinin tekrarı niteliğindedir. Değişenler sadece isimler ve kişilerdir. Şaşırtıcı olan ise, hükümetler hep böyleyken, halkın daha iyi bir yönetim için ümidini kaybetmemiş olmasıdır. Baskı,

Eserlerinde daha çok Rus toplumsal hareketleri irdeleyen İvan Sergeyeviç Turgenyev, son eseri “Klara Miliç”te aşk, mutluluk, ölüm ve ölümden sonra yaşam konularına yer veriyor. Ölümünden 1 yıl önce, yani 1882 yılında kaleme aldığı bu esere, hayatının sonuna yaklaşmış olması sirayet etmiş diyebilirim. Sonsuzluğu aşk duygusunda arayan Turgenyev, buna açıklamalar getirirken

Jose Mauro De Vasconcelos, yazarlıktan önce birbiriyle alakasız onlarca işte çalışmış. Doğrusu ne zaman kendisinin bir kitabını okusam: “iyi ki Vasconcelos yazarlıkta karar kılmış” diyorum. Eserlerinde şiirsel bir anlatım kullanan Vasconcelos, hiç şüphesiz kendi yaşadığı zorlukları bazı eserlerine yansıtmış diyebiliriz. “Kardeşim Rüzgâr, Kardeşim Deniz” işte bu minvalde bir eser. Kuraklık

Daha önce “Sineklerin Tanrısı” kitabını okuduğum William Golding’in bugün “Kule” kitabını bitirdim. Son zamanlarda en uzun sürede bitirdiğim kitap bu oldu diyebilirim. Buna son bir haftadır var olan yoğunluğum katkıda bulunsa da, buradaki esas önemli etmenin kitabın kendisi olduğunu düşünüyorum. Zira ne yazık ki “Sineklerin Tanrısı” kadar iyi bir eser